X
تبلیغات
BE ROOZ

BE ROOZ
سید جواد مقدم

 

کشتی شکست خورده ی غم

تو اوج طوفان و مهن

از وقتی که منو زدن

لکنت زبون گرفت حسن

علی نبینم اشکهاتو این روزا غمگینی

اکه بسازی تابوتمو خنده مو می بینی

ای دل ای دل امان از دل حیدر

تمام اعضای تنم شکسته از جفا شده

یعنی همه وجود من خیرات مرتضی شده

تا میخ در رفت تو سینم عرش خدا لرزید

از خون پهلو رو عبای مرتضی پاشید

بغض علی ترکید

من با اشاره میگفتم فضه منو دریاب

از نوک داغ میخ در شد استخوانم آب

انشاا... دیدم خواب

ای دل ای دل امان از دل حیدر

هر دم که راه میرم فقط رو خاکا زانو میزنم

دل خوشی علی شده یک وقتا جارو میزنم

موج لگد درو شکوند من پشت در نقش زمین

یهو بگوش من رسید فاطمه ام را نزنید

هر پاره ی ضخم سینم یک آسمون حرفه

یک لخته خون بالا میارم من با هر سلفه

دل در غم و غصه

من با اشاره میگفتم فضه منو دریاب

از نوک داغ میخ در شد استخوانم آب

انشاا... دیدم خواب

ای دل ای دل امان از دل حیدر

 

سید جواد مقدم

تا كه دل منو بردی آقا،از بچه گی غصه مو خوردی آقا

الهی نباشم بشنوم،منو به كسی سپردی آقا

منی كه بزرگ شدم تو روضه هات،نگی منو نمی خوای

منی كه جوونیم و دادم به پات،نگی منو نمی خوای

زنده ام فقط به عشق كربلات، نگی منو نمی خوای

نگی منو نمی خوای،من كجا برم

نگی منو نمی خوای،پیش كیآ برم

من چطور آقا،كربلا نرم

عشقه،عشقه،عشقه به والله از تو خوندن

مرگه،مرگه،مرگه به والله بی تو بودن

حسین بی تو می میرم

بی حرف صحن و گنبدت،جنون دلم صد در صده

یه پای دلم تو كربلا،یه پای دلم تو مشهده

تو حریمت ناز به جنت می كنم،چیه از این بالاتر

خدارو تو عرش زیارت می كنم،چیه از این بالاتر

با حسین حسین عبادت می كنم، چیه از این بالاتر

چیه از این بالاتر ،نوكرت باشم

چیه از این بالاتر ،پرپرت باشم

تحت تأیید خواهرت باشم

عشقه،عشقه،عشقه به والله از تو خوندن

مرگه،مرگه،مرگه به والله بی تو بودن

حسین بی تو می میرم

دلم برات پر میزنه،دل از ضریح نمی كنه

منو كفنم نكنید،كه اربابم بی كفنه

پس آقا حرف رفاقت كجاست،مگه بدا دل ندارن

چرا كربلا فقط مال خوباست، مگه بدا دل ندارن

دل من تنگ اذون كربلاست، مگه بدا دل ندارن

مگه بدا دل ندارن ،تو بها بده

مگه بدا دل ندارن ،كربلا بده

مگه بدا دل ندارن ،تو صفا بده

عشقه،عشقه،عشقه به والله از تو خوندن

مرگه،مرگه،مرگه به والله بی تو بودن

حسین بی تو می میرم

 

سید جواد مقدم

سوی شامم می برند این کوفیان با شور و شین

ای زمین کربلا جان تو و جان حسین

آه و واویلا

ای زمین کربلا بودیم و ما مهمان تو

نه دمی خوردیم آب نه جویی از نان تو

ای زمین من روی به سوی شام ویران می روم

جان من اینجاست من با جسم بی جان می روم

آفتابش ای زمین روز بس سوزان بود

جسم مجروح حسینم روی تو عریان بود

کاش در این دم بدی یک سایه بر این آفتاب

تا نسوزد جسم عریان حسینم ز آفتاب

آه و واویلا

پیکرش آغشته در خون است تو بر خاکش مکن

چون نسیم آید به زیر خاک و خاکاشش نکن

این تن صد پاره اش افتاده بر زمین

طاقت جور و جفا دیگر ندارد بیش از این

پاشو رفتی ای زمین امشب حسین تنها بود

نی غلط گفتم که امشب ساربان اینجا بود

آه و واویلا

ای زمین باشد حسینم عین اکبر نور عین

نور عینم را جدا نگذار و بسازند از حسین

غنچه نشکفته مذار کس خارش کنند

خفته اصغر کس نباید از خوابش بیدارش کند

پیکر عباس مجروح است و زخمش بی حساب

حیف این گل می شود پزمان میان آفتاب

می برم من نو عروس خسته نا شاد را

کن تو رنگین ای زمین از خون کف داماد را

آه و واویلا

 

سید جواد مقدم

ای اشک تو آبروی خونی

خورشید غمی و بی غروبی

ای نوح بلا که غرق آهی

تو خواهر شاه بی سپاهی

از نسل بهاری ای شاخه گل یاس

خون ز دیده باری ای خواهر عباس

با کس سخن از بلا نگفتی

فریاد که در خرابه خفتی

خاتون ولی بی بدیلی

شد چهره ات آشنای سیلی

ای بانوی دل غمین و خسته

ای معجر تو به خون نشسته

یک لحظه نبستی در به روی ناله

در غصه نشستی از داغ سه ساله

ای شعله خیمه در دل تو

شد مرگ رقیه قاتل تو

گفتی دم آخر ای نگارم

من طاقت بی کسی ندارم

وا مانده تو چشم من به راهت

گشتم من از غم رو سیاهت

این خانه ندارد از هجر تو نوری

از دیده به بارد خون از غم دوری

شام این دل من قفس نموده

اشک از رخ من اجل زدوده

از نسل بهاری ای شاخه گل یاس

خون ز دیده باری ای خواهر عباس

 

سید جواد مقدم

عظمی و کبرا زینب است

تمدید زهرا زینب است

جبریل به عیسی گفت به عرش

اینجا مسیحا زینب است

ای عشق بی مثل

ای شاه بیت غزل

ذکرت همچون حسین

اهلا من العسل

عرش کجاست کرب و بلاست صحن مطهر حسین

دستمال اشک برا خداست چادر مادر حسین

من بی غمم بی ماتمم تا که حسین یار منه

بزار بگم دیوونه ام زینب خریدار منه

ثارالله ابی عبدالله

مریم کنیز مادرش

قلبم دخیل اصغرش

روی گلو بند ملک

ناد علی اکبرش

نام کرب و بلا ضربان دعا

ای که عبایی بر کل آل عبا

صفا کنید دعا کنید نیت کربلا کنید

دم اباالفضل بگیرید مادرش صدا کنید

با هروله با زمزمه روزی بخواید از فاطمه

دعا کنید یه روز بشید ماهی نهر علقمه

سرباز کوی عترتم

در پادگان در خدمتم

دوره آموزشیمه

که سینه زن هیئتم

گر غرق ماتمم

سنگین تر از غمم

چون زاده دهه

ماه محرمم

هر گلی یک بویی داره اما بوی یاس نمیشه

علقمه رفتن به خدا بی ذکر عباس نمیشه

 

سید جواد مقدم

مست یا رب یاربم من

عمریه به تاب و تبم من

دنیا دنیا بدونن

که عبدالزینبم من

اونقده مست حسینه

دلش پا بست حسینه

روز اول جای بی بی

به روی دست حسینه

خورشید مشرقینه

بانوی عالمینه

همه عالم می دونن

ذکر زینب یا حسینه

بی فروغ روی ارباب

روز عالم شب نمیشه

عاشقاش زیادن اما

هیچ کسی زینب نمیشه

شاه حسین سلطان عالم

عالمی داره با زینب

همه میگن یا حسینو

حسین میگه یا زینب

اونی که امیر دلها

با نگاش آروم می گیره

اونی که یک زن اما

به همه دنیا امیره

اونی که ناز نگاهش

دلربای عالمینه

اون که لالایی خوابش

اسم داداشش حسینه

کی میشه فدای زینب

می میگه ثنای زینب

اسمشو همه می خونن

نه فقط خدای زینب

 

سید جواد مقدم

برگرد اگه دستای زینب و بسته نمی خوای

برگرد اگه پای رقیه رو خسته نمی خوای

برگرد اگه دخترت طاقت سیلی نداره

برگرد اگه می خوای چشمای زهرا نباره

برگرد آخه رباب هزارتا آرزو داره

برگرد آخه بعیده اینجا بارون بباره

برگرد نذار بشكنه اینجا غروره عباس

برگرد آخه دل نگرونه حضرت زهرا

برگرد كه نبینه رو نیزه سرت رو خواهر

برگرد اینا می كشنت ای غریب مادر

برگرد اگه می خوای جوونت زنده بمونه

برگرد اگه می خوای نبینی كه غرق خونه

 

سید جواد مقدم

نفس راحت منه،اونی كه جنت منه

شب زیارت حسین،صبح قیامت منه

منم همونی كه بدم،ولی نكردی تو ردم

تو همون آقایی كه من،برا غمش سینه زدم

آخرش از وفا،می بری منو به كربلا

با دل مبتلا،می بری منو به كربلا

یا حسین ،یاحسین،عشق علی و زهرا حسین

دلم و دلبری تو،نفس حیدری تو

آفریده خدا منو،واسه ی نوكری تو

عشق و بهونه می كنی،دل و نشونه می كنی

آخر قصه اینه كه،منو دیوونه می كنی

من هم از نوكرات،قبله ی دل منه كربلات

خیمه ی روضه هات،فاطمه شده صاحب عزات

یا حسین ،یاحسین،عشق علی و زهرا حسین

عرش خدا و حرمت،سینه زناو كرمت

فراق آدم و بهشت،دوری ما و حرمت

من و هوای حرمت،صحن و سرای حرمت

وقتی قدم كه می زنم،با خادمای حرمت

كربلا مطلبه ،هرشبه دلی كه در تبه

نامه ی دعوتش، از طرف بی بی زینبه

آخرش از وفا،می بری منو به كربلا

با دل مبتلا،می بری منو به كربلا

یا حسین ،یاحسین،عشق علی و زهرا حسین

 

سید جواد مقدم

من نوكر توام، آقا منو نبر زیاد

یا از بهشت نگید،یا كه بگید و كم بگید

ای دل یه جا دیگه است،برامن از حرم بگید

حرم حرم ای دل ای دل

كبوترم ای دل ای دل

حرم حرم خونه ام اونجاست

كجابرم ای دل ای دل

حرم حرم ای دل ای دل

قلبم وقف حرم

فدای سرتو سرم

تا عمر دارم آقا

خادم علی اكبرم

در شور و گریه ام

با ذكر یا بنیه ام

آدم شدم بگم

سگ در رقیه ام

مدد مدد یا رقیه

شبیه زهرا رقیه

ان شاء الله یك شب جمعه

بریم حرم با رقیه

حرم حرم ای دل ای دل

باز طاقتم بده

شراب هیئتم بده

باز طاقتم بده

چایی هیئتم بده

بهتر مستی كنم

یه ذره تربتم بده

دل در تاب و تبه

مستی دلم هرشبه

اون تربت كه می گن

خاك چادر زینبه

خدا خدا حق زینب

مدد بده كه مرتب

بگم حسین و بمیرم

تاكربلا باشم امشب

حرم حرم ای دل ای دل

 

سید جواد مقدم

کربلا با امشب درد و دلایی دارم

حس حصادت به هر کربلایی دارم

خیال من را راحت کن اگه نمی خوای برم

عیبی نداره حرم کنار میام با دلم

بالاخره میریزم من یک خاکی تو سرم

اما اگه می خوای بیام زیارت اگه دارم لیاقتت

حی امروز و فردا چرا عجیب شده حکایتت

اللهم الرزقنا کربلا کربلا

هر جا که میشه صحبت از حرم قشنگت

دل خراب من باز دوباره میشه تنگت

رنگ خودم رو مبازم حولو ولایی میشه

دلم هوایی میشه چشام دعایی میشه

تموم فکر و ذهن من گنبد طلایی میشه

اللهم الرزقنا کربلا کربلا

چه فایده همش به غصه اسیرم تاکی بهونه بگیرم

مقدراتم اینه انگار حرم ندیده میمیرم

 

مجتبی رمضانی

باورم نمی شه می خوام برم كربلا

قراره ببینم شیش گوشو ایوون طلا

خدا رو شكر دلا آماده و مبتلاست

بارارو بستیم و مقصد ما كربلاست

كربلا كربلا ما داریم میاییم

هركی توی روضه امشب دلش شكسته

دوتا گنبد طلا منتظرش نشسته

هركی داره به سر شور حسین بسم الله

هركی می خواد یه بین الحرمین بسم الله

كربلا كربلا ما داریم میاییم

رسیدی كربلا با لطف و بخشش و بزل

نگی اول حسین یا حرم اباالفضل

برو اول كنار ساقی ِ با شعف

بگو نوبت بده می خوام برم اونطرف

كربلا كربلا ما داریم میاییم

وقتی پیش ارباب رسیدی زانو بزن

هرچی می خوای بگو تعارف نكن رو بزن

آی جوونی كه یك نوكر سرفرازی

نری كرببلا جوونی تو می بازی

كربلا كربلا ما داریم میاییم

 

مجتبی رمضانی

همه حیرون دوست،دلا مجنون دوست

چشما گریون دوست

هر چی دارم مال اوست،همه قربون دوست

یار كربلایی ،عشقمه خدایی

چه شور و نوایی

محرمای هر سال،سالگرد آشنایی

سینه بزن سینه زن،به یاد عریان بدن

كفن نخر مسافر،ارباب نداره كفن

هر كه دارد به سرش شور و نوا بسم الله

هر كه دارد هوس كرببلا بسم الله

جاده و اسب محیا است بیا تا برویم

كربلا منتظر ماست بیا تا برویم

می رود كاروان،جمع دیوانگان

مست و سینه زنان

پرچم ارباب به دوش،ذكر همه حسین جان

شال و پرچم علم،دلای هم قسم

مست شاه كرم

صدای چاووشیه،پیش به سمت حرم

ای دل پر ماجرا،بزن بریم كربلا

اجازه شو بگیر از،شاه خراسان رضا

هر كه دارد به سرش شور و نوا بسم الله

هر كه دارد هوس كرببلا بسم الله

برمشامم می رسد هر لحظه بوی كربلا

بر دلم ترسم بماند آرزوی كربلا

عمریه گداییم،همه مبتلاییم

مست كربلاییم

بگید به كرببلا،ما داریم میاییم

شاه بی سر كجاست،قبر اصغر كجاست

علی اكبر كجاست

اون جا كه فاطمه گفت،غریب مادر كجاست

ارباب رخصت می ده،اذن زیارت می ده

می گن برا كربلا،زینب نوبت می ده

هر كه دارد به سرش شور و نوا بسم الله

هر كه دارد هوس كرببلا بسم الله

 

مجتبی رمضانی

یه طفل شهزاده ،تو صحرا افتاده

خودش افتاده یا ،یكی حولش داده

تك و تنها،بابا بابا، می گفت بین صحرا

هرچند قدم،می نشست تا كه،درآره خار از پا

تا كه، یه دست، راهش رو بست،بیا اینم بابا

نزن تو گوش من، كه زخمیه گوش بی گوشواره

نكش بدنم و رو زمین، كه صحرا پر از خاره

باشه به عموم می گم، كه تلافی شو سرت در بیاره

میام بزار نفس بگیرم، من پیاده ام تو سواره

بسه كاش فقط می زدی ،ناسزات منو كرده بیچاره

بگو چرا سُم مركبت، بوی بابا داره

امون از درد یتیمی واویلا،واویلتا

پس از باد خزون،رقیه نیمه جون

با پای ناتوون، رسید به كاروون

اومد، ولی هر دو دست و ،روی صورتش داشت

تو آغوش، هیچكی نرفت، زینبم جا گذاشت

رسید جلو، نیزه عمو ،دو دستاشو برداشت

عمو چشماتو وا كن و ،صورت رقیه رو خوب ببین

عمو فقط می خوام بدونم، منو می شناسی فقط همین

عمو حالا كه آبله دارم ،نمی گی رو شونم بشین

بابا تا تو روی نیزه هستی ،راهی نداریم غیر از این

بابا من از دور بوسه می فرستم ،تو هم از دور ای مه جبین

بابا آخر می كشونمت رو دامنم،حالا ببین

امون از درد یتیمی واویلا،واویلتا

 

مهدی سلحشور

یاز هرا، یازهرا

ای بانوی روز جزا ،یاز هرا، یازهرا

جان علی مرتضی،یاز هرا، یازهرا

یک دم نظر بر جمع ما،یاز هرا، یازهرا

ما را ببر به کربلا،یاز هرا، یازهرا

ما را رسان به شهدا،یاز هرا، یازهرا

یاری نما رهبر ما،یاز هرا، یازهرا

گر رضای خدا، در رضایت زهراست

نجات جن و بشر ،در اطاعت زهراست

تویی که طاعت او را، به جا نمی آری

بگوش باش قیامت، قیامت زهراست

بدون نیت خالص، نمی روم جایی

اگر به سینه زنم، قصد، قربت زهراست

چه حج فقیران،چه سوی کرببلا

به هر کجا بروم ،از نیابت زهراست

برای ظلمت محشر و سختی میزان

چه وحشتی که بدستم ،ضمانت زهراست

دلم برای حسینش، بهانه میگیرد

هزار شکر ،گل من، زطینت زهراست

قیامتم چو به صحرای حشر برخیزم

دوباره آنچه خوانم، مصیبت زهراست

چه حج فقیران،چه سوی کرببلا

به هر کجا بروم ،از نیابت زهراست

در دم رفتن بیا ،یکدم کنارم یاحسین

حق زهرا مادرت چشم انتظارم یاحسین

بر مشامم می رسد هر لحظه بوی کربلا

بر دلم ترسد بماند آرزوی کربلا

 

مهدی سلحشور

تشنه ی شما یا حسین

دم به دم ،تا ابد،غرق غم

زخم بی مهریه فراته

تیره یه تشنگی نگاته

دریا دریا،تشنه تنها

تشنه بودی آسمون هم

جرعه ی آبی نمی داد

برای هل من معینت

هیچكی جوابی نمی داد

خورشید زمین گیر

از زندگیت سیر

از داغ جوان پیر

ارباب حسینه

حربٌ لمن حاربكم یا حسین،ذكرمه

یاریتون،فكرمه

عاشق پور بوترابم

حامی دین و انقلابم

مثل خورشید

نوره تو امید

روز جزا یاوری كن

این عاشق مبتلا تو

خدامیدونه نمی خوام

بهشت بی كربلاتو

خورشید زمین گیر

از زندگیت سیر

از داغ جوان پیر

ارباب حسینه

شكفته روی لب ما ذكرتون

عاشقا،با شما،هم صدا

روضه ی زهرا می خونیم

درخط رهبر می مونیم

دلها بی تاب ، یاد ارباب

آیینه بندونه قلبم

مثل دل حجله هاتون

آی شهدا بیشتر از قبل

تنگ دلامون براتون

ما غصه نداریم

همراه نگاریم

تا آقا رو داریم

ارباب حسینه

 

مهدی سلحشور

روح عالم،اسم اعظم-سلحشورروح عالم،اسم اعظم

دل به غم دادی،حضرت هادی

عالم سیه پوشه،دلتنگی و داغش

پرپر شده تو فصل غم، گلهای باغش

هر شب روی هم، غم ناله داره

یه باغ پرپر ،آلاله داره

امشب دل شیعه اسیره

تو چنگ بغضی بی اراده

آخه آقمون و کشیدن

تو کوچه باپای پیاده

روح عالم،اسم اعظم

دل به غم دادی،حضرت هادی

چشمای گریونش،زلف پریشونش

داره حکایت می کنه،از قلب خونش

صداش گرفته،چه نیمه جونه

شبیه عمه، قدش کمونه

از اشک و آهِ بی قراری

باغ نگاش پُر شکوفه است

گاهی به یاد کربلا و

گاهی به یادشام و كوفه است

روح عالم،اسم اعظم

دل به غم دادی،حضرت هادی

 

مهدی سلحشور

دستمو گرفتی با دستای خالی یادته

بخشیدی منو تو صحنت پر و بالی یادته

سحرا من بودم و اون ضریح آسمونی

شابرك ترین دل و گل های قالی یادته

شیشه ی بغض دلم كنار شش گوشه ی تو

می شكست مثل یك كوزه ی سفالی یادته

اما حالا منم و خاطره های یه سفر

سفری به اوج یه عرش خیالی یادته

یه شال مشكی دارم تبركی از حرمت

كه محرما می شه دستمال اشك ماتمت

كربلا كعبه دلهاست خدا می داند

دیدنش آرزوی ماست خدا می دادند

اولین مستمع مجلس پر فیض حسین

مادرش حضرت زهراست خدا می داند

 

مهدی سلحشور

پیچیده توی كوچه؛ شمیم یاس پرپر

چیزی نموده دیگه ؛از آیه های كوثر

در سوخته، پر سوخته، آتیش و دود كینه

تو كوچه ی مدینه، یه مادری افتاده رو زمینه

بال و پر مقدسه، زخمی و مجروحه ولی

اُمده توی كوچه ها، تا جون بده برا علی

دستش از دامن مولا

شدجدا عاقبت اما

افتاده فاطمه از پا

مرو مادر ،مرو مادر

 

مهدی میرداماد

ای وای من،ای وای من،تنهام نذار زهرای من

برای زنده بودن، تنها بهونَمی تو

نه ساله كه عزیزم ،چراغ خونَمی تو

می دونی این روزا علی، دلش به غم اسیره

كدوم زنی از شوهرش ،تو خونه رو می گیره

زخمی شده صورت تو، علی برات بمیره

داره می شه چشام پر آب،تنها می شه ابوتراب

ای وای من،ای وای من،تنهام نذار زهرای من

از خونه دیگه داری، بار سفر می بندی

تابوتِ تو می بینی، بعد سه ماه می خندی

از درد پهلو گفتی كه، از جا نمی شه پاشم

یا كه تو بسترم دیگه ،نمی شه جابجا شم

می رم كه دیگه نمی خوام ،شرمنده ی تو باشم

چه نیمه جونه پیكرت ،بگو چی اومد به سرت

داره می شه چشام پر آب،تنها می شه ابوتراب

ای وای من،ای وای من،تنهام نذار زهرای من

ابری شده آسمونو، بازم بارون گرفته

در و دیوار خونَمون،چه بوی خون گرفته

می گی خداحافظ علی،موقع رفتم شد

یه روز تو آتیش پر خون،معجر و پیرهنم شد

این خونه قتلگاه برا،خودم و محسنم شد

می خونه اشك و آه من

مگه چی بود گناه من

بایِ ذَنبٍ قُتِلَت

[ یکشنبه بیست و هشتم خرداد 1391 ] [ 15:20 ] [ kourdishboy ] [ ]
درباره وبلاگ
آرشيو مطالب